ما به کجا می رویم

در دل هر ذره ای ذکر خدا می رود
عاقل دیوانه بین ره به خطا می رود

دانه زخود نیست شد؛صدگل وصدمیوه شد
هرکه برید او سرش؛بی سر و پا می رود

مژده بده عاقبت یار ز ره می رسد
بوی خوش این نسیم سوی سما می رود

نور عیان می شود؛راز بیان می شود
هرکه از این دست نیست سوی فنا می رود

این تن آواره را خاک پذیرا شود
جان شکرباره بین؛سوی بقا میرود

گفت از این دست شو عاشق و سرمست شو
ابر بر افلاک بین ؛ بر سر ما می رود!

منزل یار کجاست

من از آن نافه مشکين ختن می گويم
من از اين غربت و از ياد وطن می گويم

من از آن باغ معلا که برفت از يادت
من از اين چاه و از آن دلو و رسن می گویم

*دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
من از این مزبله و زاغ و زغن می گویم

*من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
من از آن جنت و آن دشت و دمن می گویم

من کجا شعر کجا؛ قصه بیهوده مخوان
او بفرمود که برگو ؛نه که من می گویم

*زان سفر کرده که صد قافله دل همره اوست
ای عزیزان من ازآن سرو چمن می گویم

مرغ جان گرچه ز انکار خسان خاموش است
چون به تنگ آمده از حبس بدن می گویم

چون نیستان مرا دید به آتش زد و رفت
من از آن صوفی پشمینه به تن می گویم

راه خرابات کجاست

چون  رود  روانیم سوی  بحر کشانیم

تا عمر گران  را  به  گرانجای  رسانیم

 

هم درپی خویشیم و هم ازخویش گریزان

نی  در پی  بندیم   و   نه  در بند  مکانیم

 

امروز  در  این   خانه   آلوده    اسیریم

فردا  به  دو صد  بند  در این بند نمانیم

 

ما   پرده   پندار   به   یکباره    دریدیم

در  وهم  نگنجیم   چو  تیریم  و کمانیم

 

سرحلقه رندان جهان عشق شریف است

ما    واله   و  مستیم   و  دگر  هیچ ندانیم

 

گفتید  شما   اهل  کجایید  و  کیانید

آن  چیز که در خاطرتان  رفت  همانیم

 

گه  در سپس پرده  و گه  بر سر  بازار

در  بازی ایام   هم  اینیم   و  هم  آنیم

 

صد   راز    ببینیم     یکی  را     بنماییم

گه گوش و گهی چشم و دمی نیز زبانیم

 

با محتسب و دی صفتان گنگ وغریبیم

ما   همدم    و   یاران  غریبان  جهانیم

 

ما  خاک  در  بتکده  و  مسجد و دیریم

در  میکده  عشق  همی  درد  کشانیم

 

« بستیم  دهان خود  و  باقی  غزل را

آنوقت  بگوییم   که  ما  بسته  دهانیم »

ما منتظریم

« نکته هاهست بسی  محرم اسرارکجاست»

یوسفی  هست به چه ،  لیک خریدارکجاست

 

با  من  خاک نشین    ،    لاف  کرامات  مزن

در  چنین شبکده ای   صاحب  دیدار  کجاست

 

تو   اسیر  هوس   و   جبه  و  دستار  خودی

آنکه  بر  خاک  زند  جبه  و  دستار  کجاست

 

ای  تو    شمس العرفا   طالب  دیدار   منم

وه  که  حیران  شده ام  خاک ره یار  کجاست

 

صد  هزاران  چو  منی   واله  آن  میکده اند

کیست  تا   فاش کند  خانه  خمار   کجاست

 

من چه بی برگ  و  نوایم   به کویری  مانم

سبزه  و  باغ  و  گل  و گلبن  ستار   کجاست

 

خسته و بسته منم ، رسته و وارسته تویی

آنکه    تیمار   کند    مرغ   گرفتار    کجاست

 

گفتمش قسمت من زآن همه بسیار چه بود

گفت   در خوان کرم  اندک  و  بسیار کجاست

 

هست  در  شهر   بسی   مرده  بیدار   ولی

عاشق  زنده دل    و  زنده  هشیار     کجاست

مهربانا

طریق  زهد  و  ریا    شیوه  زمانه  ماست

غم   تو     سوز دل و  ناله  شبانه ماست

 

مرا     سلاله   نیکان    به  هیچ    انگارند

که تیغ  طعنه و کین  هرزمان روانه ماست

 

هزار شکر   که  ایشان   ز ما   شدند ایمن

اگرچه   دور جهان   سوخته   زبانه  ماست

 

چه جای غم که مرا سوی کعبه راهی نیست

که نور  روی  عزیزش    روان  به خانه  ماست

 

به   راه   بادیه    کس   یار   ما   نشد   اما

به  جای جای  زمین  قصه  و فسانه ماست

 

چو مرغ  خسته   و   وحشی  دلا    ندانستم

که   سینه  همه  یاران    پناه   و لانه ماست

 

اگرچه  ما  به جهان  بند  دام  و دانه شدیم

هزار   بام  جهان    بند  دام   و  دانه ماست

 

به   گوش   زاهد  بتخانه   گفت   محتسبی

که گوش پیر و جوان مدهش از ترانه ماست

 

مراد  من   ز  می   و مطربی   تویی  جانا

شراب و جام و می و مطربی بهانه ماست

 

دهان   ببند     و   مکن    ادعای  لاغ   و  دروغ

همین بس است توراکه عشق تونشانه ماست

پندی برای خودم

دل غمدیده ما درجهان غمخوار هم دارد  

برای راز دل، دل  محرم اسرار   هم دارد

 

سخن بسیار دارد دل  ز جور  روزگار  اما    

اگر گوید سخن داند ضرر بسیار هم دارد

 

نمی گویم به غیر حق بعالم گرچه می دانم  

که گوش  از بهر بشنیدن در و دیوار هم دارد

 

سر  سبزم   زبان سرخ  آخر  میدهد بر باد  

چرا چون حرف حق گفتن طناب دار هم دارد

 

هنوز ای مدعی  اندر فراز دار  درعالم   

علی درمکتب خود میثم تمار هم دارد

 

بجای نوش دائم میزنی نیش ونمی دانی

که این راه و روش را عقرب جرار  هم دارد

 

مکن ظلم و ستم ظالم بترس از آه مظلومان

 که صبح  روشن هر فرد  شام تار هم دارد

 

به گرد هیچ بهرهیچ درعالم مپیچ ای هیچ

که این پیچیدگی را در طبیعت مارهم دارد

 

غنی حق ضعیفان را به غارت می برد اما

نمی داند جهان  یک خالق جبار هم دارد

 

بترس از آتش قهر خدا  کز بهر ما ایزد

 اگر دارد بهشت و آب کوثر نارهم دارد

 

گنه کارم من ژولیده  یارب خود تومی دانی

که گل باآنهمه حسن ولطافت خارهم دارد

سیمای دل عاشق

 

ما    تشنه  این  باده    هم  از  روز  الستیم

ما    جام   شکستیم   ولی   باده   پرستیم

 

*«  رندان خرابات   بخوردند    و   برفتند

ماییم که جاوید   بخوردیم و نشستیم »

 

در کاسه  ما    باده   به جز عشق   مریزید

کز باده  عشق است  کز آن باده  بجستیم

 

جز  با دل  ساقی   و   به  جز ساقی بی دل

نه  عهد  ببستیم   و   نه  عهدی بشکستیم

 

چون  جام  تن  ما   به  پشیزی   نخریدند

از جام  و   هم  از دانه   و از دام برستیم

 

هر روز  در  این بادیه   حیران   و ملولیم

و ز فتنه ساقی نهان شب همه مستیم

 

 

گفتیم  که ما را   به جز این کار هنر نیست

گفتند  که  مستید  و پریشان ،بله هستیم

 

ای   ساقی اعظم که در این  شهر   نهانی

ما    دلخوش از آنیم    که خورشید پرستیم

باز برای صاحب همه مهربانی ها

سلام محبوب من
چقدر تو صبح را قشنگ شروع میکنی
صدای خروس وکلاغ را که میپیچانی درهم ونسیم را که میوزانی بینشان،
آدم حالی به حالی میشود
هیچ دلبری نمیتواند مثل تو،همین اول صبحی، دل آدم را اینطور ببرد
خورشید هم ناز میکند مثل خودت،
سلانه سلانه قد میکشد از پشت تمام دورها،
و چقدر نزدیک میشود،
آنقدر که دست میکشد بر سروصورت آدم وداغش میکند با سر پنجه هایش،
تو هم دست میکشی بر دل آدم،
وعاشقش میکنی
معشوق صبور من
میفهمم که شب ها وقتی غرق میشوم توی خواب،می آیی به پیشم
دستت را حس میکنم که روی پیشانی ام دانه های شبنم میکارد
رد بوسه ات میسوزاند لبم را تا صبح
مثل آتش، داغی ومثل آب، شفاف
اگر تو نبودی، تو ، معنی نداشت
تو ،تمام توی منی
معبود من
اگر دیدی روزی کسی در کنارم بود،خودت میدانی ومیفهمی که به یقین ،
تکه ای از تو را با خودش داشت که
رهایش نکردم،
مگر نه اینکه تو در زیبایی هایی
گل را اگر ببویم لذتم از بوی توست...
مطلوب من
مرا پر کن از یاد خودت
نکند یادت برود،
من اگر یادم برود، تقصیر توست که یادم نمی اندازی که سخت نیازمند توام
تو باید مرا بارور کنی،از تمام خواستن هایم
تو خیلی خوبی
برای کسی که دوستت دارد
و برای کسی که یادش رفته دوستت دارد

باز هم عشق

عشق یعنی با تو خواندن از جنون ، عشق یعنی سوختنها از درون

عشق یعنی سوختن تا ساختن ، عشق  یعنی عقل  و دین را باختن 

عشق یعنی  دل  تراشیدن ز گل ، عشق  یعنی  گم شدن  در باغ دل  

عشق یعنی تو ملامت  کن مرا ، عشق یعنی  می ستایم من  تو را 

عشق یعنی  در پی تو در به در ، عشق یعنی  یک  بیابان  درد سر 

عشق یعنی با  تو آغاز سفر ، عشق  یعنی  قلبی آماج  خطر

عشق یعنی تو بران از خود مرا ، عشق یعنی  باز می خوانم تو را

عشق یعنی  بگذری  از آبرو ، عشق  یعنی کلبه های آرزو

عشق یعنی با تو گشتن هم کلام، عشق یعنی انتظار یک سلام

            

              عشق یعنی دستهایی  رو  به  دوست

              عشق یعنی مرگ در راهت نکوست

 

عشق یعنی شاخه ای گل در سبد ، عشق یعنی دل سپردن تا ابد

عشق یعنی سروهای  سر بلند ، عشق یعنی خارها هم  گل کنند  

عشق یعنی  تو بسوزانی مرا ، عشق یعنی سایه بانم من تو را 

عشق یعنی بشکنی قلب مرا ، عشق یعنی می پرستم من تو را  

عشق یعنی  آن نخستین  حرفها ، عشق یعنی  در میان  برفهااا 

عشق یعنی یاد آن روز نخست ، عشق یعنی هرچه در آن یاد توست

عشق یعنی  تک درختی درکویر ، عشق یعنی عاشقانی سر به زیر

عشق یعنی بگذری ازهفت خان ، عشق یعنی آرش و تیرو کمان ....

 

لحظات دلتنگی

نمی دانی چه دلتنگم

چه بی تابم

چه غمگینم چه تنهایم

تو را هر شب صدا کردم

نمی بینی نمی خوابم

بیا تا باورت گردد

که بی تو کمتر از خاکم

ولی با تو به افلاکم

بیا با آرزوهایم

بسازم خانه ای در دل

سراغم را نمی گیری

مگر بیگانه ای با دل؟

میلاد امام حسن عسکری مبارک باد

سلام بر تو و آن لحظه ای که به روی زمين و زمان لبخند زدی و شکوفا شدی و حلقه عارفان و شيفتگان حق را کامل کردی و نويد آخرين سفير صلح را از خانه خود به گوش جهانيان زمزمه کردی.
جهان در انتظار فرزند صالح تو به خود می پيچد و تو آمدی که جهانی را از تب سوزان انتظار با مژده فرزندت مهدی اميد دهی.
تو زيباترين آيه روشنی! تو خوش آهنگ ترين نغمه آزادی هستی! تو نيکو ترين خلق پسنديده ای!
سلام بر تو که پدر همه چشم ها و چشمه های انتظاری!
تو زيباترينی که در سپيده دمی روشن به خاک مفهومی آسمانی بخشيدی. تو آن درخشنده ترينی که خورشيد بر افق دوردست نگاهت به سجده طلوع کرد. تو آن توفنده ترينی که دريا در بی کرانه سينه ات پهلو گرفت و آسمان در وسعت دستانت متولد شد.
سلام بر همه آدينه هایی که در تمنای چشم های منتظر، نام فرزند تو را زمزمه کرد.

تقدیم به تمام معلمان

هر کجا پای می نهی گیاهی از عشق می روید

                           که  به اندازه همه عاطفه ها برگ دارد

روزتان ای بهار آفرینان باغهای مهر شکوفه باران باد .

راهی برای مبارزه

براي اينكه ببينم چشمانم رامي بندم،

 تنهاصبر زياد نتايج خوبي به بار مي آورد،

 هفت بار كه افتادي براي هشتمين باربرخيز،

به خدا نگو چه مشكلات بزرگي داري،

به مشكلاتت بگو چه خداي بزرگي داري....

بنی آدم اعضای یکدیگرند

بد نيست اگر كمي به هم فكر كنيم

در بحبوحه خنده به غم فكر كنيم

بد نيست اگرخانه ما سيمانيست

به خشت و گل و نفوذ نم فكر كنيم

هر وقت زيادمان دلي ميشكند

بد نيست كه يك لحظه به كم فكر كنيم

من عاشق و تو هر كه در اين عصر غريب

بد نيست اگر كمي به هم فكر كنيم

پرواز به سوی آرزو

کاش میشد کوله باری بست و رفت

                                                     روبه شهر آرزو پرواز کرد

یک شبی در عالم خواب و خیال

                                                      روی خورشید شفق را ناز کرد

کاش می شد چون قناری عشق را

                                                      در صدای حنجره یک راز کرد

یا نه اصلا مثل او در یک قفس

                                                     زندگی را بتوان آغاز کرد

عاقبت روزی فرا خواهد رسید

                                                     تا به باغ بی کران پرواز کرد

بی کران آبی دل را فقط

                                                     می توان با عشق او دمساز کرد