خدایا مرا در چنگ عشق آسمانیت در آوَر تا معنای زندگانی ام را

در میعاد گاه پروردگاریت بیابم.

خدای من !! واژه ی عشق , اشک های طوفان زده ام را به اسارت

حنجره ام در آورده است

و تنها تمنای شعرهایم نوازش نسیم توست .

من تسلیم چشمان توآم .

و اشک هایم در میان دامن شب همانند مَه صبحگاهی

خلاء لحظه های بی قراریم را پر کرده است و من اینک بر سجده گاه

 عارفانه ام نشسته ام تا آدای بندگی کنم و قاب عکس مهربانیت

را سپاس گویم .

     آمین